Bu hafta

Pazar günü annemle babam geldiler. Eşim bu hafta yurtdışında olacağı için beni yalnız bırakmadılar, bende kalıyorlar. Bir aya yakın zamandır görüşemediğimiz için zamanlama çok iyi oldu. Daha önce bahsetmiştim aynı şehrin iki ayrı ucunda oturduğumuz için sık sık görüşemiyoruz. Bebek olduktan sonra ben daha bir özler oldum, eminim onlar da torun özlemi çekiyorlar. Neyse, sağlık olsun da bu şekilde idare etmeye çalışıyoruz.



Pazar günü akşam üstü gelecekleri için onlara bir çay sofrası hazırladım. Benim de en sevdiğim öğün kahvaltı olduğundan çok da zevkle yaptım. Yeni yeni çıkan güzel domateslere limon kekiği, zeytinlere nane ve pul biber döktüm. Minik sandviçleri hazır aldım. Börekler, kekler yaptım. Bana kimse gelmeyecek olsa bile sırf eşimle ikimize hazırlıyorum kahvaltıları. Herkes sevmez kahvaltıyı, ama dediğim gibi benim için en güzel öğündür.

Bu hafta annemle beraber yapıyoruz yemekleri falan, dışarı çıkıp yürüyoruz beraber. Nil inanılmaz mutlu, çünkü her daim onunla ilgilenecek birisi var. Ben olmazsam annem, o da olmazsa babam mutlaka konuşup oynuyor.

Yani aslında bu hafta onun haftası olacak :)